Met veel trots laten we weten dat onze collega’s Matthijs Klinkert en Pieter Jongerius partner geworden zijn. Beiden zijn al geruime tijd werkzaam bij Fabrique. Matthijs Klinkert bekleedt de functie van afdelingsleider in Amsterdam, Pieter Jongerius is interaction director en strateeg.

We bestaan als Fabrique [merken, design & communicatie] inmiddels al bijna 20 jaar. In 1992 gestart door Jeroen van Erp, waarna Gert Hans Berghuis en iets later ook Paul Stork partner werden. We zijn samen groot geworden, dankzij geweldige mensen en natuurlijk fijne klanten, en doorgegroeid tot een van de topbureaus in Nederland.

Maar we kijken ook vooruit. Want met onze groei zijn er een aantal mensen die we graag aan ons willen verbinden die wezenlijk toevoegen aan onze cultuur, ons merk, ons bureau, onze kennis en onze toekomst. En die we graag de kans geven om samen met ons te ondernemen. Welkom dus, Pieter en Matthijs!

Pieter Jongerius & Matthijs Klinkert

‘Hoe ziet de wereld van online reizen boeken er over 5 à 10 jaar uit?’ Dat is de vraag die ons in de vier jaar dat ons bureau werkt voor de reisindustrie regelmatig gesteld wordt. We hebben daar wel zo onze gedachten over. Dit is het eerste van twee artikelen over de toekomst van de online reisbranche.

(meer…)

Wij verkopen onder andere creativiteit, zeg ik wel eens. Maar wat is ‘creativiteit’? Creativiteit betekent ’scheppend vermogen’. Iets nieuws maken uit iets dat er nog niet als zodanig is. Dat raakt ook aan het begrip originaliteit, ofwel ‘oorspronkelijkheid’: de vraag of iets al eens eerder gedaan is. Wat dat betreft is de wereld veranderd.

Ontmaskerd

In de tijd zonder telefoon, televisie, radio, krant en vliegtuigen en met hooguit een kerkplein wist je niet of iets al eerder was bedacht. En wat je niet kende bestond niet, wat beslist prettige kanten had. Met het toenemende en evoluerende gebruik van internet in de hele wereld verandert dat in rap tempo. We zien op YouTube commercials uit andere landen, we lezen buitenlandse sites, we spotten buitenlandse trends. Kortom: we weten steeds beter of iets al een keer bedacht is. Wat het ene moment een uiting van ultieme creativiteit lijkt, wordt het volgende moment ontmaskerd als een onbewuste kopie van een Guatemalees concept van twee jaar terug. Creatief en origineel zijn volgens de definitie wordt in dat opzicht steeds lastiger.

Er is ook een andere kant. Want ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ viert hoogtij deze dagen. Een websiteconcept of een idee voor een campagne: ze kunnen hun basis nu veel makkelijker vinden in iets bestaands. Waardoor er tijd over is om het juist beter te maken. Waardoor de kinderziektes van dat concept eruit zijn. Overzicht als katalysator voor optimalisatie. Deze vuist op deze vuist.

In dit proces speelt speelt lateraal denken een steeds grotere rol: bestaande ideeën een nieuw leven geven binnen een andere context. Je zou bijvoorbeeld ‘een soort Zoover voor auto’s, maar dan gecombineerd met Twitter-achtige messaging en een Facebook-achtige profielstructuur’ kunnen ontwikkelen. Ook klanten van ons spreken inmiddels deze taal. En het referentiemateriaal is maar drie clicks bij ons allen vandaan.

Brononderzoeker

Er is in dat proces een rol weggelegd voor ‘de brononderzoeker’, een rol uit het teamrollenmodel van Belbin. Zijn leven draait om contacten en kennis bij elkaar brengen, goede ideeën herkennen, ze ontleden, ze kunnen vertalen naar nieuwe componenten en ze kunnen inzetten op het juiste moment. Hij wordt met al zijn energie, flair en aansprekende ideeën vaak als creatief ervaren, maar is dat strikt genomen dus niet.

Zijn tegenpool zou zich juist opsluiten in een grot zonder enige communicatiemiddelen. Dan weet hij immers zeker dat hij niet onbewust iets kopieert wat al bestaat, dat hij oorspronkelijk is. Maar hij loopt dan weer de kans dat om – zodra hij moe maar voldaan tevoorschijn stapt – per ongeluk toch iets ontworpen te hebben wat iedereen al kent. En dat in het ergste geval weliswaar niet is gejat, maar wel minder goed bedacht. Verspilde energie.

Over een poosje kunnen we ALLES vinden, als het aan Google ligt. Is er dan nog toekomst voor creativiteit? Zeker. Creativiteit zal geconcentreerder worden ingezet op het creëren van het verschil. De verbeteringen aan het wiel, in plaats van het wiel zelf nog eens opnieuw uit te vinden. Maar er zijn gelukkig ook nog dingen niet uitgevonden. Althans,  daar lijkt het nog steeds op….

Geplaatst op frankwatching.com - vrijdag 22 januari 2010. Dit is de oorspronkelijke versie van een artikel dat in het boekje “Internet voor Iedereen” van XS4ALL is verschenen in december 2009.

Gert Hans Berghuis is partner van Fabrique Communicatie en Design in Delft en Amsterdam.

Gisteren was Emerce eDay. En daar moet je toch bij zijn als groot bureau. Althans; je mag er eigenlijk niet onzichtbaar zijn. In deze tijden kan je maar beter geen twijfel laten bestaan.

Maar als je het heel druk hebt met mooie opdrachten en even geen zin in regelgedoe, wat doe je dan? Exact: dan huur je mannetjes in. Mannetjes met lichtgevende borden. En dan vertel je daarop gewoon hoe het zit. Desgewenst kregen bezoekers een flyer waarop het concept nog eens verdiept werd. Resultaat: veel goede reacties!

Dit artikel is gepubliceerd in Adformatie (20 november, 2008)

Wees niet verbaasd als auteurs van user-generated content zich binnenkort verenigen en geld gaan vragen voor hun bijdragen, voorspelt Gert Hans Berghuis.

Websites als Zoover, Iens en Kieskeurig kunnen bijzonder waardevol zijn voor het maken van keuzes in het leven. Ze drijven helemaal op user-generated content. Content die door gebruikers is gecreëerd vanuit een meestal intrinsieke motivatie. Bijvoorbeeld omdat ze tevreden zijn over een product en zich willen laten voorstaan op hun geweldige keuze. Of omdat ze uit wraak voor het ‘bedrog’ door de fabrikant de rest van de wereld ervan willen weerhouden diens product te kopen. Of omdat ze vanuit een behoefte aan veiligheid erbij willen horen en zich aansluiten bij een kudde als Hyves. En zo kan ik nog wel een stuk of zes intrinsieke drijfveren noemen.

Aan de andere kant zien we dat waarde van user-generated content in toenemende mate wordt uitgedrukt in geld, in plaats van in individuele en sociaal-maatschappelijke waarden. Zo werd consumersearch.com het Amerikaanse Kieskeurig.nl in 2007 verkocht aan The New York Times voor 33 miljoen dollar. Dat is veel geld voor een applicatie, wat hardware wellicht, een berg goodwill maar vooral héél veel user-generated content. Reken eens om wat dat per productrecensie oplevert.

Maar het speelt ook dichter bij huis. Want ook Kieskeurig is een paar jaar geleden verkocht, aan Ilse Media. Het bedrag is me niet bekend, maar dat zal ook meer dan zes nullen bevatten. Bij onze oosterburen is Wikipedia erg groot. Saillant detail: onlangs heeft de Duitse regering geld gestoken in het genereren van content voor de Duitse online versie. Uitgever Bertelsmann gaat nu de Duitse Wikipedia uitgeven in boekvorm voor het bedrag van 20 euro. Eén euro daarvan gaat naar een goed doel, en de andere negentien naar Bertelsmann. De inhoud is afkomstig van vrijwilligers.
Dat kan niet goed blijven gaan. Vorig jaar speelde een groot schandaal rond de beloning van de directie van de Bloedbank. Het driekoppig bestuur toucheerde samen per jaar 800 duizend euro. Toen dat uitkwam waren er talloze donoren die dat oneerlijk vonden: zij leveren gratis bloed (eigenlijk ook een vorm van user-generated content) terwijl iemand anders betaald krijgt.

Het zal niet lang duren voordat ook auteurs van user-generated content gaan begrijpen dat hun bijdrage een waarde vertegenwoordigt die kennelijk uit te drukken is in geld. Geld dat anderen verdienen aan hún bijdrage. Gevolg: jaloezie. En jaloezie is een groenogig monster dat, gevoed door een gevoel van onredelijkheid, zich niet laat wegjagen met rationalisaties als “ach, maar ik schrijf het gewoon voor de lol”. Wees dus niet verbaasd als verongelijkte gebruikers zich verenigen en hun stem laten horen. Ze zullen rechtvaardigheid verlangen, en een evenredig deel opeisen voor hun bijdrage. Een soort aandeelhouderschap. Zodat, áls er geld aan verdiend wordt, men niet met lege handen staat. Een ander model is dat gebruikers per bijdrage gewoon betaald krijgen. Maar omdat dat veel gedoe met micro-payments zal vragen komt er gegarandeerd iemand op het idee om een soort Buma/Stemra in het leven roepen, om bij te houden hoeveel waarde je als gebruiker gecreëerd hebt en de revenuen daarvan periodiek uit te betalen.

Laten we dus maar ophouden te praten over user-generated content; we kunnen beter spreken van user-generated value. De romantiek van user-generated content zoals we die nu kennen zal, opgejaagd door het groenogige monster, verdwijnen om nooit meer terug te komen.